معرفی آقای جیوانلی

مجموعه: کتاب های ساده / کتاب: دیزی میلر / فصل 5

کتاب های ساده

97 کتاب | 1049 فصل

معرفی آقای جیوانلی

توضیح مختصر

دیزی میلر معشوقه‌ای ایتالیایی داره و رفتارش مناسب نیست.

  • زمان مطالعه 0 دقیقه
  • سطح خیلی سخت

دانلود اپلیکیشن «زیبوک»

این فصل را می‌توانید به بهترین شکل و با امکانات عالی در اپلیکیشن «زیبوک» بخوانید

دانلود اپلیکیشن «زیبوک»

فایل صوتی

برای دسترسی به این محتوا بایستی اپلیکیشن زبانشناس را نصب کنید.

ترجمه‌ی فصل

فصل پنجم

معرفی آقای جیوانلی

هنگام قدم زدن، دیزی همه چیز رو در مورد تجربیاتش در رم به وینتربورن گفت. گفت: “ما در هتل اتاق‌های بسیار زیبایی داریم. کل زمستون اینجا می‌مونیم، مگر اینکه از تب بمیریم و در این صورت حتی بیشتر هم می‌مونیم! من خیلی از رم لذت میبرم. من افراد جذاب زیادی اینجا می شناسم.’ مدتی اینطور صحبت کرد، بعد رو کرد به وینتربورن و پرسید: ‘چرا به دیدار من نیومدی؟’

وینتربورن جواب داد: “قبلاً بهت گفتم. تازه از قطار پیاده شدم.”

‘حتماً بعد از توقف قطار زیاد توش موندی! دیزی با خنده کوتاهی گفت. “به هر حال وقت داشتی به دیدن خانم واکر بری.”

‘من خانم واکر رو از ژنو می‌شناسم - “

‘میدونم. بهم گفت. خوب، من رو از ویوی می‌شناسی. به همون خوبی هست. بنابراین باید به دیدار من می‌اومدی.’

وقتی به پیکو رسیدن، دیزی آقای جیوانلی رو دید. کنار درختی ایستاده بود و به زنان در کالسکه‌هاشون نگاه می‌کرد. مرد کوتاه خوشتیپی بود، بسیار ظریف لباس پوشیده بود، و یک گل در سوراخ دکمه‌اش داشت.

‘می‌خوای با اون مرد صحبت کنی؟’ وینتربورن پرسید.

“البته!” دیزی گفت.

“پس باهات میمونم.”

دیزی ایستاد و لحظه‌ای در سکوت بهش نگاه کرد، اما حالت چهره‌اش هنوز آرام بود. با لبخند گفت: “شیوه‌ی گفتنت رو دوست نداشتم، من هرگز اجازه نمیدم آقایون به من بگن چیکار کنم.”

وینتربورن جواب داد: “فکر می‌کنم مرتکب اشتباهی شدی. گاهی باید به حرف یک آقا گوش بدی - یک آقای درست.’

دیزی این بار با جدیت بیشتری، با چشمان زیباش، بهش نگاه کرد، بعد خندید و گفت: “من جز گوش دادن به آقایان کاری نمی‌کنم! آقای جیوانلی مرد درستیه؟’

درست همون موقع، جیووانلی اونها رو دید و به طرفشون رفت. لبخندی درخشان و چشم‌های هوشمند داشت.

وینتربورن گفت: “نه، اون آدم درستی نیست.”

دیزی، جیووانلی رو به وینتربورن معرفی کرد، و به قدم زدن ادامه دادن و در هر طرف دیزی یک آقا بود. آقای جیووانلی انگلیسی رو خیلی خوب صحبت می‌کرد. مکالمه‌ی دلپذیری با وینتربورن و دیزی داشت. از اینکه دیزی تنها نیومده سرخورده شده بود، اما این سرخوردگی رو نشون نداد. وینتربورن فکر کرد: “اون نجیب‌زاده نیست. فقط خوب ادای نجیب‌زاده‌ها رو درمیاره، اما یک دختر خوب باید فرقش رو بفهمه!” اما خانم دیزی میلر یک دختر خوب بود؟ سؤال این بود. اون هیچ حساسیتی نداشت، و با این حال به نظر می‌رسید برای رفتن وینتربورن بی‌‌صبری نمی‌کنه: به نظر نمی‌رسید بخواد با معشوقه‌اش تنها باشه. ترکیب عجیبی از بی‌پروایی و معصومیت بود.

پانزده دقیقه بعد، وینتربورن متوجه شد خانم واکر کنار جاده در کالسکه‌اش نشسته. به وینتربورن دست تکان داد. وینتربورن خانم میلر رو با آقای جیووانلی تنها گذاشت و رفت پیش خانم واکر، که به نظر مضطرب می‌رسید. “این وحشتناکه!” خانم واکر گفت. “اون دختر نباید چنین کارهایی بکنه. نباید اینجا با شما دو تا مرد راه بره. پنجاه نفر متوجهش شدن!’

“واقعاً انقدر مهمه؟” وینتربورن پرسید. “اون خیلی معصومه.”

“اون خیلی دیوانه است!” خانم واکر فریاد زد. “و مادرش یک احمق مطلقه! وقتی رفتید، من فکر کردم از اونجایی که مادرش بهش هشدار نداد، من باید این کار رو بکنم، بنابراین اومدم اینجا تا پیداش کنم. بهش بگو می‌خوام باهاش صحبت کنم.”

وینتربورن گفت: “فکر نمی‌کنم ایده‌ی خوبی باشه، اما می‌تونید امتحان کنید.”

وقتی وینتربورن این پیام رو به دیزی داد، خانم جوان با آرامش به سمت کالسکه خانم واکر رفت و آقای جیووانلی کنارش بود.

دیزی با زیبایی گفت: “خانم واکر، این آقای جیوانلی هست.”

خانم واکر سرش رو به ایتالیایی تکون داد و بعد رو کرد به دیزی و گفت: “سوار کالسکه میشی و با من میای؟”

دیزی گفت: “نه، متشکرم. همینطور که هستم کاملاً خوشحالم.” و به دو آقای خود لبخند زد.

“ممکنه کاملاً خوشحال باشی، فرزند عزیز، اما اینجا عرف نیست که یک خانم جوان تنها با آقایان قدم بزنه.’

“خوب، باید باشه!” دیزی گفت. “من عاشق قدم زدن هستم!”

خانم واکر گفت: “باید با مادرت قدم بزنی، عزیزم.”

“مادرم هرگز قدم نمیزنه. و من پنج ساله نیستم!’

خانم واکر گفت: “به قدری بزرگ شدی که منطقی‌تر باشی. به اندازه‌ای بزرگ هستی خانم میلر عزیز من، که موجب رسوایی بشی.”

“منظورتون چیه؟” دیزی در حالی که به شدت می‌خندید، پرسید.

خانم واکر جواب داد: “سوار کالسکه‌ی من شو، و من برات توضیح میدم.”

دیزی به جیوانلی و بعد به وینتربورن نگاه کرد. ‘فکر نمی‌کنم بخوام منظور شما رو بدونم!’ سرخ شد و وینتربورن فکر کرد بسیار زیباست. به وینتربورن نگاه کرد و گفت: “فکر می‌کنی - برای حفظ آبروم - باید سوار کالسکه بشم؟”

وینتربورن کمی سرخ شد و مردد شد. خیلی عجیب به نظر می‌رسید که اونطور در مورد آبروش صحبت می‌کرد. وینتربورن می‌خواست جوابی بده که برای خود دیزی بهترین بود. احساس کرد شنیدن حقیقت به نفع دیزیه و وینتربورن فکر کرد حقیقت اینه که باید کاری که خانم واکر ازش خواسته بود رو انجام بده. به زیبایی نفیسش نگاه کرد و بعد خیلی آروم گفت: “من فکر می‌کنم باید سوار کالسکه بشی.”

دیزی خنده‌ای خشن کرد. ‘چقدر مسخره! اگر این نامناسبه، خانم واکر، پس من نامناسب هستم. خداحافظ!’ بعد برگشت و با آقای جیوانلی دور شد.

خانم واکر با چشمان اشکبار رفتنش رو تماشا کرد. به وینتربورن گفت: “سوار کالسکه شو.”

“فکر می‌کنم باید خانم میلر رو همراهی کنم.”

“اگر سوار کالسکه نشی، دیگه هرگز باهات صحبت نمی‌کنم!” خانم واکر با گریه گفت.

وینتربورن از دیزی و جیوانلی خداحافظی کرد و سوار کالسکه شد. گفت: “کارت هوشمندانه نبود.”

خانم واکر جواب داد: ‘من سعی نمی‌کنم باهوش باشم؛ سعی می‌کنم صادق باشم. اون موجب رسوایی بزرگی میشه. مردان ایتالیایی اواخر شب وقتی مادرش به رختخواب رفته به دیدنش به هتل میان.’

وینتربورن با بی‌حوصلگی گفت: “اون فقط ساده‌لوحه.”

خانم واکر جواب داد: “اون هیچ حساسیت طبیعی نداره. باید دیگه اون رو نبینی، باهاش رابطه نداشته باش: ولش کن!”

“نمی‌تونم این کار رو بکنم. خیلی دوستش دارم.’

‘پس باید از اون در برابر رسوایی محافظت کنی.’ وینتربورن از کالسکه پیاده شد و با خانم واکر خداحافظی کرد. دیزی و جیوانلی رو دید که کنار دیوار ایستادن و به ویلای زیبای بورگزه نگاه می‌کنن. جیوانلی چتر آفتابی دیزی رو گرفت و بازش کرد. چتر رو گذاشت روی شونه‌ی دیزی به طوری که سر هر دو پشت چتر پنهان شده بود. وینتربورن لحظه‌ای درنگ کرد، بعد برگشت و به طرف خونه‌ی عمه‌اش دور شد.

متن انگلیسی فصل

CHAPTER FIVE

Introducing Mr Giovanelli

As they walked, Daisy told Winterbourne all about her experiences in Rome. ‘We have very beautiful rooms at the hotel,’ she said. ‘We’ll stay here all winter, unless we die of the fever, and in that case we’ll stay even longer! I’m enjoying Rome very much. I know lots of charming people here…’ She talked like this for some time, then she turned to him and asked, ‘Why didn’t you come to visit me?’

‘I’ve already told you,’ Winterbourne replied. ‘I’ve only just got off the train.’

‘You must have stayed on the train a long time after it stopped!’ said Daisy, with a little laugh. ‘Anyway, you’ve had time to go and visit Mrs Walker.’

‘I know Mrs Walker from Geneva-‘

‘I know. She told me. Well, you know me from Vevey. That’s just as good. So you ought to have come to visit me.’

When they reached the Pincio, Daisy saw Mr Giovanelli. He was standing by a tree, looking at the women in their carriages. He was a handsome little man, very elegantly dressed, with a flower in his buttonhole.

‘Are you going to speak to that man?’ asked Winterbourne.

‘Of course!’ said Daisy.

‘Then I’m staying with you.’

Daisy stopped and looked at him for a moment in silence, but the expression on her face was still serene. ‘I don’t like the way you say that,’ she said with a smile, ‘I never allow gentlemen to tell me what to do.’

‘I think you’ve made a mistake,’ Winterbourne replied. ‘You should sometimes listen to a gentleman - the right one.’

She looked at him again, more seriously this time, with her pretty eyes, then she laughed and said, ‘I do nothing but listen to gentlemen! Is Mr Giovanelli the right one?’

Just then, Giovanelli saw them and walked up to them. He had a brilliant smile and intelligent eyes.

‘No, he isn’t the right one,’ said Winterbourne.

Daisy introduced Giovanelli to Winterbourne, and they walked along, one gentleman on each side of Daisy. Mr Giovanelli spoke English very well. He made pleasant conversation with Winterbourne and Daisy. He was disappointed that Daisy had not come alone, but he did not show his disappointment. ‘He’s not a gentleman,’ thought Winterbourne. ‘He’s a good imitation of one, but a nice girl ought to know the difference!’ But was Miss Daisy Miller a nice girl? That was the question. She had no delicacy, and yet she did not seem impatient for Winterbourne to go: she did not seem to want to be alone with her lover. She was a strange combination of audacity and innocence.

Fifteen minutes later, Winterbourne noticed Mrs Walker sitting in her carriage at the side of the road. She waved to him. He left Miss Miller with Mr Giovanelli and went to Mrs Walker, who looked agitated. ‘This is terrible!’ said Mrs Walker. ‘That girl mustn’t do this kind of thing. She mustn’t walk here with you two men. Fifty people have noticed her!’

‘Is it really that important?’ asked Winterbourne. ‘She’s very innocent.’

‘She’s very crazy!’ cried Mrs Walker. ‘And her mother is an absolute fool! When you left, I thought that, since her mother won’t warn her, I should, so I came here to find her. Tell her I want to speak to her.’

‘I don’t think it’s a good idea,’ said Winterbourne, ‘but you can try.’

When Winterbourne gave Daisy this message, the young lady walked serenely to Mrs Walker’s carriage with Mr Giovanelli at her side.

‘Mrs Walker, this is Mr Giovanelli,’ said Daisy prettily.

Mrs Walker nodded to the Italian then turned to Daisy and said, ‘Will you get in the carriage and drive with me?’

‘No, thank you,’ said Daisy. ‘I’m perfectly happy as I am.’ And she smiled at her two gentlemen.

‘You may be perfectly happy, dear child, but it isn’t the custom here for a young lady to walk alone with gentlemen.’

‘Well, it ought to be!’ said Daisy. ‘I love walking!’

‘You should walk with your mother, dear,’ said Mrs Walker.

‘My mother never goes for a walk. And I’m not five years old!’

‘You’re old enough to be more reasonable,’ said Mrs Walker. ‘You’re old enough, my dear Miss Miller, to cause a scandal.’

‘What do you mean?’ asked Daisy, smiling intensely.

‘Come into my carriage, and I’ll explain it to you,’ Mrs Walker replied.

Daisy looked at Giovanelli then at Winterbourne. ‘I don’t think I want to know what you mean!’ She blushed, and Winterbourne thought she was extremely pretty. She looked at Winterbourne and said, ‘Do you think that - to save my reputation - I should get into the carriage?’

Winterbourne blushed a little and hesitated. It seemed so strange to hear her talk that way of her ‘reputation’. He wanted to give the reply that was best for Daisy herself. He felt that it was in Daisy’s best interest to hear the truth, and the truth, Winterbourne thought, was that she should do what Mrs Walker had asked her to do. He looked at her exquisite prettiness and then said, very gently, ‘I think you should get into the carriage’.

Daisy gave a violent laugh. ‘How ridiculous! If this is improper, Mrs Walker, then I am improper. Goodbye!’ Then she turned and walked away with Mr Giovanelli.

Mrs Walker watched her go with tears in her eyes. ‘Get in the carriage,’ she said to Winterbourne.

‘I think I should accompany Miss Miller.’

‘If you don’t get into this carriage, I’ll never speak to you again!’ cried Mrs Walker.

Winterbourne said goodbye to Daisy and Giovanelli and got into the carriage. ‘That wasn’t very clever of you,’ he said.

‘I’m not trying to be clever; I’m trying to be honest,’ replied Mrs Walker. ‘She’s causing a great scandal. Italian men come to see her at her hotel late at night, when her mother has already gone to bed.’

‘She’s just unsophisticated,’ said Winterbourne impatiently.

‘She has no natural delicacy,’ replied Mrs Walker. ‘You must stop seeing her, stop flirting with her: leave her alone!’

‘I can’t do that. I like her very much.’

‘Then you should want to protect her from scandal.’ Winterbourne got out of the carriage and said goodbye to Mrs Walker. He saw Daisy and Giovanelli standing by the wall, looking at the beautiful Villa Borghese. Giovanelli took Daisy’s parasol and opened it. He rested the parasol on her shoulder so that both their heads were hidden behind it. Winterbourne hesitated a moment, then he turned and walked away, towards his aunt’s house.

مشارکت کنندگان در این صفحه

تا کنون فردی در بازسازی این صفحه مشارکت نداشته است.

🖊 شما نیز می‌توانید برای مشارکت در ترجمه‌ی این صفحه یا اصلاح متن انگلیسی، به این لینک مراجعه بفرمایید.